Asya Xerzan

Îşev dîsa dest ê şikestî min diêşe. Nizanim ne ji ber êşa dilê min e yan jî ji tirsa rasteqîniya pênûsa min e. Belkî jî êşa min ji pênûsê re giran e û nikare birînên min hilgire.

Nizanim. Lê tişta dizanim ev e, eger pênûsa min bê tirs û fedî binivîse, wê êş biaxive, wê mirin biaxive, wê bêxwedanî û bêxwedîtî biaxivin, wê welat, bajar û kolanên Ewropaya xopan biaxivin, wê çar demsalên salê biaxivn, wê tirs biaxive, wê erd biqelişe, wê kevir bibarin, wê tirs ji xwe bitirse û wê mirovahî bimre. Eger heta niha nemiribe!

Erê îşev dîsa tirs ketiye dilê min û bêhedanî bi dilê min ketiye.

Ji tirsa kiras-guhertinê ditirsî? 

Na! ji kiras-guhertinê qet natirsim, jixwe min carekê kiras guhertiye lewma jî ne wekî te me.

Ji te ditirsim, ji wî ditirsim, ji wê ditirsim. 

Ji însanan ditirsim. 

Ew kî bû gotibû ademîzad xinis e, mirovfiroş e

Heger carek din kiras biguherim ez ê ji Ezdayê dilovan bixwazim bila kirasê lawirekî li min bike.

Xwezî ez bibûma seyek û kûçik an jî bibûma hespek, na na ez bibûma teyrekî baz û têr bilind bilind li ezmanê azad bifiryama...

Carna jî ji xwe û heta ji siya xwe jî ditirsim. Ji hezkirinê ditirsim, tevî ku ji bo hezkirinê dikarim bimrim.

Ji jînê ditirsim halbûkî ji bo jiyanek azad dikarim xwe feda bikim lê dîsa jî ditirsim. Ditirsim te biêşînim. Ditirsim tu ji min fêm nekî, ditirsim tu min afaroz bikî...  Ma qe ez qewmê xwe nas nakim. Dizanim yên herî biaqil tu yî û bi hezaran zanyarên mîna te şêx û rîspî el û eşîrên me wê min afaroz bikin, ji civakê dûr bixin û tu yê jî ji wan re li çepikan bixî.

Dizanim niha dibêjî heya rûyê te teqiyaye. Bawer bike ji bo min qet ne xem e!

Ez ê bêjim...

Ku ez nebêjim û nenivsînim tu û ew ê çawa rastiya vê çîrokê bizanibin.

Ka hiş be, ka min guhdar bike. Tu min guhdar bikî û nekî jî ez ê bêjim. Min guhdar neke lê vê rastiyê baş bizanibe û van gotinên min wekî guharekî têxe guhê xwe û jê dernexîne. Wê zarok û çîçirkên zarokên te min bixwînin. Dibe ku ew êdî we afaroz bikin. 

Eyb

Şerm

Fedî

Guneh

Tirs

Ev çi ne vêca?

Ez yekî ji wan nas nakim!

Ma ew ne şerm û eyb bû ya ku me dikuşt? Ma navê wan ne tirs û guneh bûn yên me dikirin qurban ji bo xwe. De îca bila şerm bimre, bila eyb û fedî bimrin, bila tirs ji xwe bitirse û bimre...