Mesûd Qeya

Ji bo guhdarîkirinê:

Ji min nayê behsa siyasetê bikim. 
Ji min nayê behsa qenciyê bikim, ne jî xerabiyê.
Ji min nayê pesnê hinan bidim, ne jî reş bikim hinan. 
Ji min nayê behsa hunerê bikim.
Ji min nayê bilind bifirim, ne jî nizm bikevim. 
Ji min nayê gotinên qerase, ne jî tinazên biçûk.
Ji min nayê çûyîn, ne jî mayîn. 
Ji min nayê rabûn, ne jî ketin. 
Ji min nayê mêtin, ne jî dotin. Çi dimêtin? Kê didotin? 
Ji min nayê pêşveçûn, ne jî zîrekbûn. 
Ji min nayê behsa dinyê bikim.
Ji min tê têkçûn, hem jî daîm. 
Ji min tê hûşbûn, hem jî wekî kevir. 
Ji min tê sotin, hem jî bê gotin. Kê didotin? Çi digotin? 
Ji min tê pûçbûn, hem jî vikîvala. Gûzên bê qin, tûyên bê av, girara bêxwê, çûkên bê bask, darên bê reh, zindiyên bê can, canên bê laş, guhên bê guhar, karikên bê bizmik, arûşkên bê diran, guliyên bê mişmiş, tayên bê derzî, qirikên bê deng, dengên bê serî, xaniyên bê derî, rêyên bê rêwî, siyên bê dar, bêvilên bê ar, giharên bê deşt, deştên bê dar, ezmanên tarî, tava bê tîn, zeytûnên bê dendik, dûxanên bê ar, mirîşkên bê hêk, pisîkên bê mal, zaneyên bê hiş, hişên zane, miradên tune, bobelatên neqewimî, vegerên bê çûyîn, çûyînên bê veger, qirikên ziwa, pêsîrên bê şîr, zarokên mezin û mezinên zarok, peyvên badilhewa û wiha. 
Her wiha.
Tê ji min.
Nayê ji min.  
Ev e hewalê min. Vî çendî bala xwe didimê yarebî ez jî daxil em çiqa jî dikarin behsa hin tiştan bikin. Çendekê min go ezê vê carê baş bala xwe bidimê hela bê em çi dibêjin. Min çi dît hûn zanin? Ne tu tişt. Lewma bala min kişiya aliyek din. Ne tu tişt, çimkî tiştên em bê sekin behs dikin ne meseleyên me ne. Daîm rojevekê ava dikin. Meseleyekê dixemilînin, şeh dikin, dijidînin û datînin meydanê. Ewil yên bi kelecan diajon ser. Qaşo ew biaqilên me ne.
Paşre em ji wan bi hêrstir teriyê zevt dikin. Dîlan digere. Dîlana dînan. Pardon cinan. Xweziya me bi aqilê dînan. Her tiştê me amade ye. Yên xeyrî meselê biştexilin derboyek aforoz dibin û xeyrî îrade kirasê dînbûnê li bejna wan difesile. Êdî ev dibe normala me.
Paşre em qadekê ava dikin û li gor qenheta xwe anormaliyan li wir bi cîh dikin. Ev dibe qada ewlehiyê. Ji bo me qonfor ji vir û wê de destpêdike. Qonforeke tune. Rehetiya can dike em sermest bibin. Dinyayeke din nayê hişê me. Bi destûra me îmkanên me tên çarçove kirin û ev li gor me dibe tişta herî normal. 
Tam min digo ezê carek din bala xwe bidimê min dît ji min nayê. Lewma hûş dibim. Bala min dikeve trafîkê. Serê min li jêr û tav li ezman dikele. Li dû qemyonekê “emektîr babama” dinivîse. Berê min diguhere. Zarokek bi şûşeyek kola avê dipejiqîne ser camê “abê temîzleyex” dibêje. “Paqij ke abê” dibêjim, “min jî paqij ke.” 
Nake. Xerabtir dike.