Ev çawa çîrok e, ji hezaran peyvan helbestek nayê pê… Çi fotograf in, çîroka wan dibe agir hemî helbest û çîrokan dişewitîne… Çi deng e, çi hawar e; zarok bi tirs in… Ji sibê heya êvarê ‘merhemet’e! Îro, min dît bê li vê dinyayê çi feqîrî zor e; bûme feqîrê peyvan, peyvên we tunebin hûn feqîrê herî mezin in… Peyvên we tunebin rûmeta we namîne! Fotograf, deng û hawar peyvan dibin, peyv namînin li ser dil, li hemî aliyên hiş…
Heke şer qalik be û dem zivistan be jî em bihara xwe xeyal bikin xwe ji wî qalikî bikin. Tirs, mirin, êş bila bimîne pariya çîrokên ‘qulên dîwaran’… Ji bo demokrasiyê, ji bo jiyanake ku zarok bêyî lîstik nemînin, wekî her carî, meriv dibêje, aştî…
Şer gotinek sar e, belkî, ji ber wê yekê ye peyv ji wî warî difirin, dimînin li benda demsalekê ku navê wê demsalê aştî ye.


