Ev gotar jî bi qasî serê xwediyê vê gotarê tevlihev e. Her ku mesele tirs e jixwe jiyana wî di nav tirsê de derbas bûye. Lê divê em qebûl bikin ku ew jî hêdî hêdî şikil dide tirsê, dike ku bi çavek din li tirsê binêre, wê fêm bike û nehêle ew bibe hakimê wî.
Helbet dema ez zarok bûm wekî gelek kesî mezinan ez jî tirsandim. Dûre dewletê. Û niha jî xweza min ditirsîne.
Hê nû xwezayê pihînek biçûk li Stenbolê da. Bi vê pihînê re xwediyê vê gotarê jî, bi mîlyonan stenbolî jî tirsiyan. Kesê/a ku bibêje ez netirsiya me jixwe derewan dike.
Stenbolê tirsa xwezayê di erdheja 1999'an de hîs kiribû, hinek jî bedel dabû. Lê ji wê rojê heta niha ne rêveberiya Stenbolê, Tirkiyeyê û ne jî kesan bi xwe (Kurd jî di nav de) tu tevdîrek negirtin. Hûnê bêjin mesela kurdan ji ku derket?
Mesele ev e:
Tevdîrên ji bo erdhejê ji du lingan pêktên, yên ku dewlet bi xwe dike û yên ku kes bi xwe dikin.
Dewlet tevdîrên berî erdhejê û piştî erdhej çêbû digire, lê diyar bû ku di van 20 salên dawî de dewletê ev rola xwe neaniye cih.
Û tiştên ku kes bi xwe bikin jî du lingên wan hene: Yek jê eyarkirina tiştên nav malê. Mînak bi dîwar ve zeliqandin, xurtkirina dolab, ref, mase û tiştên din. Lingê din jî amadekirina çanteyê pêdiviyan ê piştî erdhejê. Di nav vê çenteyê de ji firfirok, lembeya destan, amûrên alîkariya gava pêşî jî têde gelek tiştên bi vî rengî hene. Heta niha min hevalekî/e xwe yê/a kurd nedîtiye ev tişt amade kiribin. Xwediyê van rêzikan jî di nav de.
Dîsa heta niha min nedîtiye û nebihîstiye tirkek li Stenbolê ev tişt amade kiribin.
Bi kurt û kurmancî di 20 salan de wekî ku dê tiştek nebe em tevgeriyane.
Û niha em ditirsin.
Ji bo çi em ditirsin?
Ji ber ku me şikil nedaye tirsê, me pêşî lê negirtiye, em nizanin dê çawa were xwe li me bipêçe û bibe, û me xwe amade nekiriye...
Got, berê gel peyker wekî Xwedê dihesibandin, ji wan ditirsiyan, li ber wan dia dikirin. Dûre fêm kirin ji wan tiştek dernayê, vê carê ji heywanên dirinde ditirsiyan, ew kirin xwedê. Lê piştî ku fêm kirin û karîn bi wan jî şiklê Xwedê guhartin. Vê carê li asîmanê tarî dibû, birûsk diqîriyan, asîman bilind û fireh û dûr bû, nekarî wan şirove bikin Xwedê birin asîmanê.*
Bi kurt û kurmancî dema me nedikarî bi tiştekî em ji wê tirsiyan, me ew di serê xwe de mezin kir. Lê dema ku me karî pê êdî ew ji bo me tiştek ji rêzê bû. Japon ji erdhejê natirsin, dema bi şida 8'an jî erdhej çêdibe ew li ser karên xwe ne. Ji ber ku karîne pê. Lê em?
*Ev paragraf ji pirtûkek ku niha navê wê nayê bîra min, min girtiye. Yek bi yek ne bi vî awayî be jî tiştek wisa bû min xwendibû.
.jpg)
