Tiştekî li gor diranan. Hem li newalan û hem li zinaran. Hem ji reş hem ji spî. Hem ji berf û hem ji baranê û ji derveyî vê garanê. Ne li gor adetê ne jî bêyî adetê. Yanî ne tu tişt. Piştî wextekî tehemula însên ji tu tiştî re namîne dibêjin. Dibe wele. Mumkin e. Mîsal vî çendî ya min nema ye. Tehemul yanî.
Wer xuya ye însan nema dikarin hin tiştan daqurtînin. Tehemul ji tu tiştî re nema ye. Yanî qet nebe bi min wer xuya ye. Gere mere carna di ber benê xwe de rûne. Heta ne carnan, jixwe tişta tekane em dikin ne ev e? Eger bi min bimîne ev e. Jixwe em di ber benê xwe de rûnenên emê çi bikin? Ne tu tişt.
Bi min wer tê ev kar û şuxlê me li xwe birîye, balon e. Dibe tehemula min ji vê nepxa balonê re nema ye lewma diqerqilim. Belê ji vê rewşa xwe ya niha re "qerqilîn" dibêjim. Bê hemd serê xwe pê diêşînim lewma. Dikarim ha li wê rastê jî bihêlim. Lê ew hişmendî ya qaşo "qedîm" nahêle. Tenê bi vê bimîne jî mere fam dike bê ev hişmendî çiqasî seqet e. Ewil bar e. Paşê meşxuliyet. Ev meşxulbûn bi her hewldanê dike mere xwe ji bîr bike. Lewma çerx dizivire. Hingê dizivire qedîmtir dibe. Pardon, qewîtir. Biborin pişta min ji ber vê qedîmbûna me ne rast e. Min qewîtir nake. Heta pirî caran kenê min bi me tîne.
Bila xelet neyê fahm kirin bi vê lîstika fikirînê re ez li rastî an xeletiyekê nagerim. Ya rast li tu tiştî nagerim. Lewma mafê axaftinê bi xwe re dibînim. Ji aliyê din îro ro kî nizane rastî û xeletî çi ye? Ez jî tevlî ne tu kes. Li vir behsa dizî, kuştin, derew û heqxwarinan filan nakim. Jixwe ji seqetiyên hişmendiya me yek jî ev e; wexta behsa etîk û neetîkbûnê dibe tişta ewil tê hişê me kuştin û hiştin, xwarin û nexwarin, birin û nebirin e. Çima? Çimkî lazim e çerx bizire. Qaşo ne em, bin dinya ne tu tişt e çimkî. Tişta jê re dibêjim "çerx" ev e. Em li ser asasekî ne li rê gihane heta vê rojê. Lewma tehemul nemîne emê çi bikin?
Ev asas ji me re çi dibêje? Dinya bi qasî teheyula min heye. Dar ji bo min sêv û xurmeyan digire, kevok ji bo min difire, çem ji bo min diherike filan û heta mirin jî bo min e. Eger reş ne spî lê reş be bi saya nêrîn û terîfa min e. Eger "dinya çima ne bi awayekî din lê bi vî awayî ye" be dîsa sebeb bo min e. Seba tiştên qaweta min tênagihêjin jî sebeb yên din in, heta qawetekê jê re dibînim an sebebek (li gor xwe) çêtir.
Lewma ye dibêjim tiştekî "ne tişt" ji me re lazim e. Qe bila tiştekî me jî ne ji bo tiştekî din be. Qe bila dinya bi serê xwe bizivire. Qe bila sêv bi hemdê xwe bigihên û bi erdê de herin, bibin malê kurm û kêzan. Qe bila carekê jî bizin me bidoşin, kitêb me bixwînin, agir bi mala keve, kaniya me bimiçiqe, şîrê me kel here, dendika me tahl derkeve û zebeşê me kal, xwarina me tahmsark, pezê me gur xwaribe, destarê me derizî û qemyona me qulipî be. Em ne "tu tişt" bin. Qet nebûbin. Ne misqalek rimilk bin. Ne kulmek dan, ne
çivîkek li ser ban, ne hebek tirî, ne jî dendikek hijîrê bin.
Heyhat dibêjim tişta min bi ber vê fikirînê dibe jî dîsa ew tekane hişê însanî ye. Ev e têkçûna min ya dewasa, ev e repbûna qedîm. Hêna xwe li min radikişîn
.jpg)
.jpg)
