Wekî hemû rojên Xweda rojeke Çilê çil...
Zivistan bi hemû rûspîtiya xwe mînanî hîzarekî çîk spî axa Xwedê nixumandiye. Li hin deran, berfa ku şax û guliyên daraberûyan bi ser bejna wan î qut î qalind de xûz kiriye, dişibe piştî balavekê li ser sênca baxçeyekî raxistina kirasên spî yê jinên mal maqûlan; welê bi rêk û pêk, diraxe, û wisa bi şaxan ve nazenîn.
Jiyan bexşîneke bi ezab e…
Li der, di vê sir-seqema ku dest û piyan bi mirov ve dike rêsî, refeke reşêleyan wekî duxana lûleya sobeyeke nû vêxistî geh bi jor de hilor dibe, geh wekî kulmeke axa reş dirijin erdê.
Ev refê reşêlê -gelek kes ji wan re dibêjin çivîkên berfê- dişibin feqîr û belengazên ji qewmê min. Ew jî wekî kesên hemxwîn û hemzimanê ji qewmê min li reşehiyekê digerin; da li ser deynin, têr bixwin...û bi ewleyî bisanisin...
Xwedayê min, Tu xefûr û rehîm î.
Yê dike ku baz hêlina xwe li serê lûtkeya herî bilind a çiyayekî çêbike, dikare dilên qewmîtiyê, biratiyê, yekitiyê biniqutîne dilê qewmekî jî.
Ya Rebbî! ji Te û rêberiya Te pê ve, çi yê me heye?
Tu Xwedayê me yî. Û Tu jî zanî, Tu jî zanî ku ev qewmê di riya Te de rêwî, wekî hemû qewman hêjayî serxwebûn û azadiyê ye.
Em ji Te ne xafil in.
*Beşek ji xebata min a bi navê ‘Rojnûska Serhildana Şêx’.
.jpg)
