Diyarî bo hêja Jan Dost
Rehma Xweda li tevekê miriyan be.
Apê Şêxo hebû li gundê me, Xirbê Axê.
Gundê me bibêjim jî, hûn guh medin gotina min; li tevî min ne yê kesekî ye niha.
Xirbê Axê yê ku ne warê kesekî, wekî gotina pêşiyan, ‘navî giran e, mezelî wêran e’ dawiya dawî di sala 94'ê de li tevî qesr û xaniyên banax û şikeft û berqef, û rez û werzên xwe… ne zarok ne kal, ne mêr ne jin, ne in ne cin… tik î tenê ma.
Xweda tenê ye, dibêjin!
Ez jî tenê mam ji roja ku ji Xirbê Axê bi dûr ketim.
Û pê dihesim, pê dihesim ku rehên min her ku diçe wekî derxa av ji ser qut bûyî ber bi hişkbûnê ve diçin.
Gotine, ‘her dar li ser her axê şîn nabe’!
Na xwe, ez ne yê axa vî bajarî me…
Dihizirim di ber xwe de… û dimeşim. Dimeşim û dipirsim ji xwe: yên ku pişta xwe didin hezkiriyê, piştî pêlekê çima lê vedigerin?
Û madem ku diçin, piştî salên li biyanistanên biyan kîjan hest, kîjan dilîn wan vedigerîne?
Niha, li ser vî mezelê ku hemû miriyan berê xwe bi qubleyê vekirine, di nava evqas miriyên bikêl û bêkêl de rûyê Apê Şêxo yê ku salan ew mîna cawekî tîştîşî kiribû, dikeve bîra min.
Ew jî wekî van miriyên li Goristana Deriyê Mêrdînê bi dû telqîna malayî de, xelkê amade heqê xwe lê helal kiribûn, fatîheya dawî li mirî û saxan belav kiribûn û ew bi miriyên ker û lal re tik ê tenê hiştibûn û vegeriyabûn malên xwe.
Zindî li dû mirina miriyan digirîn an mirina xwe tînin bîra xwe û digirîn?
Gotine, ‘kî li dû miriyan mirî ye’?
Şemsa jina wî bû ya ku wê kêlîkê herî zêde li ber çûna kalo ket û neviyê wî yê di temênê min ê wê gavê de.
Gava ku bi neviyê xwe şa dibû digot, ‘bavkê min, kalkê min, Şexkê min’, û Şêxkê xwe di nava çengên xwe de dieciqandin; didiqdiqand, didiqdiqand…heta ku ji ken lal bibûya…
Ezraîl van salên dawî li Xirbê Axê berê xwe dabû rihsipiyan; hema bêje kalên di temenê Apê Şêxo de hemû biribûn…
Di dawiya emrê xwe de hew melayê gund, neviyê wî Şexkê û berberoşka dîwarê mizgeftê hewalên wî yên herî nêzik bûn.
Carina ku bangî Şexkê xwe dikir, ez jî ji ser bênderan bi bayê bezê bi Şêxkê re diçûm, li tehêla kalo bi temtêla wî, li qelavîskan rûdiniştim û min jî pişta xwe dida dîwêr. Şêxo, Şêxkê xwe dixist dawa xwe û bi her du guhên wî hişk digirt û digot: Ku tu herî nava bistanekî, wa binêre, wa binêre…Ku te nêrî kesek nîn e, zebeşekî hilke ji erqê binî’ û pê re guhkên Şexkê xwe mîna tu tayek geya hilqetînî dikişand û ji nişkê de ji nava destên xwe berdidan!
Piştî her wisakirinê, Şêxkê bigota ‘kalko… tu guhên min diêşînî’ jî, kalo bi dû her şabûnê de ev peyv ji devê xwe dipekand:
- Heyat girêkeke xirboqî ye, Şêxkê min!
Min fam nedikir wê gavê bi aqilê xwe yê zarokî ka girêk çi ye, xirboqî çi ye.
Jixwe ew jî ne di nava cihê xwe de li malê; destê êvarê li ber dîwarê mizgeftê serê wî bi ser kopalê di dest de xiliyabû, hema li wir Xweda emanetê xwe jê stendibû.
Piştî ku çû rehmetê, zarokên wî bi çengê pîredêya xwe girtin, zevî û zolên xwe bi nîvheqekî firotin û lingo bi qurbano, berê xwe dan Edeneyê.
Berê min jî, piştî salan ket xopanê vî bajarê ku niha lê dijîm…
Hûn ê jî nas bikin vî bajarê ku miriyên xwe avitine derveyî sûr û kelehên xwe.
Li vî bajarî her mirî bi tena xwe ye…
Apê Şêxo jî bi tena serê xwe çû!
Lê; hinin hene ku li ser piyên deh hazaran têne nava vî mezelî… lê li vegerê, zindî ku vedikişin ji ber ser û pêyê wan ew jî wekî Apo Şêxo bi tenê dimînin di mezelê xwe de!
Jixwe gotine, ‘kî ketiye tirba kê’!
Û gotine, ‘mî bi lingê xwe, bizin bi lingê xwe’!
Ez jî dibêjim her mirî bi gorna xwe…
13/10/ 08
.jpg)
