BIRAHÎM ŞÊXO*

Mihemed Şêxo di destpêka xwe de ji xwe re jiyaneke aram, bê deng, û weke hemû hunermendên serdema xwe, hunera xwe bi rê ve bibe, diviya.
Tunekirina nasnameya kurdî, jê re berî her tiştî tunekirina muzîka wî bû, eger ne ew bi xwe be.
Eger em rengê gulekê qedexe bikin, rengeke din dikare bê hilbijartin, lê eger em gulê bi xwe qedexe bikin, ji hebûna rengan re wê  demê wê ti wate tunebin.
Mihemed Şêxo ji bo peydakirina çareyekê hemû jiyana xwe serûbin û feda kir. Eger stranan çêdikir, ji vê dozê re çêdikir. Eger diaxivî, ji vê dozê pê ve ti axavtinên wî tunebûn. Eger jiyabe, ji vê dozê re jiya ye. Eger miribe jî, ji vê dozê re mirî ye. Her tişt, malê xwe, can, jiyan û pêşeroj, zarokên xwe, cangorî Kurdistanê û zimanê kurdî kir. Ne kurdên bindest, lê belê tenê kurdên serkeftî, azad, ji xwe hez, yên evîndar ji M.Şêxo û dengê wî  hez dikin.
Peyama wî ne tenê ji ber çi kurd bindest in, e. Herweha ewî ji hişiyariyê re nivîsî û xebitî ye. Xebata wî ji derveyî Kurdistanê nebû. Ewî digot: Ez ji Kurdistanê dernakevim, rewşa kurdên stembar rewşa min e, xebat li ser xaka welatî ye, ez ji mirin û kuştinê natirsim û narevim.
Bi şewata di dengê wî de, guhdarvanên wî, an ta dawî lê guhdardikin, an jî hew dikarin guhdarîkirina xwe jê re  berdewam bikin.
Lê çi kesê/a ku li dengê wî guhdar dike, li dîroka wî yekser dipirse. Û kesê/a ku ewî nasdikir, êdî li dîroka xwe dipirsî.
Mihemed Şêxo bi gelê xwe xurt dibû, û jê hezdikir. Ji miletê xwe bawer bû, hergav bi gelê xwe re û di vêv de bû. Bi mirina wî sedhezaran kurd di wê rojê de dan dûv cenazeyê wî. Ta roja îroj jî her adar xelk ewî bi bîrtînin. Serdana goristanê di 9ê adara her sal de, îsal çend sal ji alî hikûmeta sûriyeyê qedexe bûye, û lêpirsînê li Mihemed Şêxo her berdewam e, biser ku  ev bûye  21 salên wî  ji nav me çûye.

*Kurê Mihemed Şêxo