Ronî War

Tevli ku cihê ez ê herimê nêzîk e, ji bo ku xwe bigihînim otobozê li dolmîşê siwar dibim. Çend kesên nas jî di dolmîşê de ne. Ew kesên nas ji rewşa min fêm dikin ez rêwî me, dipirsin bê ka diçim kî derê. Yek ji pêş dibihîze ku ez rêwiyê Edeneyê me, bi hêla me ve dizîvire û ji cihê xwe dibêje, “Erê, berê bavê min û gundiyên me ji Hezexê bi lingan diçûn heta wira. Diçûn xebatê.” Ji ber ku cihê ez ê lê dakevim nêzîk e, dolmîş tavilê digihîje wê derê û ew wextê ku ez karibim pê re bipeyivim tune ye, ez peya dibim. Lê bi rê de li ser peyva wî difikirim. Tînim hişê xwe bê karkerên kurd di çi rewşê de li vî bajarî dixebitîn û hîna jî lê dixebitin. 

Belê hatime pêşangeha pirtûkan ya Edeneyê. Ev çend roj in ku pêşangeh vebûye. Eleqeya li hemberî pêşangehê ne wek her sal e. Hersal gelekî ji îsal çêtir bû. Ne tenê ji bo kurdî dibêjim bi giştî îsal eleqe kêm e. Hemû weşanger ji rewşê bi gazin in û jê nerazî ne.

Tevli ku wek her sal eleqe tune ye jî hinek xwendevanên kurdî tên me dibînin. Hinek kesên ku em hevdu nuh nas dikin tên, dixwazin ji pirsên xwe re bersivan bibînin û pirsan dikin. Li ser lingan em qala ziman, çîrok, helbest, roman û berhevkirina wêjeya devkî dikin. Hinek ji wan gazinan dikin bê çima eleqeya li hemberî ziman ewqas kêm e. Ji wan re dibêjim, “Ez hîn bûme êdî, bi min tahde nayê. Rewşa ziman û wêjeya me ev e.” Bi qasî ku zimanê me digere em li ser rewşa ziman dipeyivin. Ji rewşa wan dixuye ku xemxurê vî zimanî ne û li ber rewşa ziman dikevin. Têra xwe xwendine û ji bo ku bixwînin jî hatine li berhemên nuh digerin. Ev hêviyê dide min û kêfa min tîne.

Hinek kesên kurd jî tên bi tirkî şîretan li me dikin û diçin. Bi tirkî ji me dixwazin ku em bêtir li ser zimanê kurdî bixebitin. Bêtir li zimanê kurdî xwedî derkevin. Me di nav “eferiman” de dihêlin û dimeşin diçin.

Hêviya min ji wan kesan tune ye jixwe. Ew tên, kurdî ji xwe re naxwazin, xwe mecbûrî axaftin, xwendin, nivîsandin û hînbûna kurdî nabînin, ji hinekên din re dixwazin. Ji me dixwazin ku em bi pirtûkan re sîdiyên wan jî bidin ku bi deng lê were guhdar kirin, ji me dixwazin ku em filmên karton amade bikin. Ji me dixwazin ku em ji zimanên dinyayê wergeran bikin. Ji me gelek tiştan dixwazin ku em bikin. Ji me dixwazin, ne ji xwe. Kurd in, kurdî ji me re dixwazin ne ji xwe re.

Gava ku kesên wisa tên, şîretan li me dikin û bi tirkî kurdî ji bo me dixwazin ez dikenim û naxwazim bikêlimim. Naxwazim wê kêlîkê tiştekî bibêjim. Ji ber ku ditirsim peyva dawî pêşî bibêjim. Min xwe hîn kiriye ew çi dibêjin li rûyê wan dinerim, dikenim û serê xwe dihejînim. Kengî ku ji xwe bawer dibim ku ez ê giran nepeyivim dibêjim, “Baş e, mala te ava.” 

Belê tevli îro hîna sê rojên din jî ew ê pêşangeh deriyê xwe ji xwendevanan re veke. Berî niha bi çar salan tenê weşanxaneya AVA tevli pêşangehê bûbû, îsal çar weşanxane hene. Çar sal berê xwendevan dihatin û dipirsîn bê çima weşanxaneyên kurd nayên pêşangeha pirtûkan ya Edeneyê. Bi hêviya ku van sê rojên dawî wan xwendevan û wêjehezên ku dipirsin çima weşanxaneyên kurd nayên tevli nabin, xwe li pêşangeha pirtûkan bigrin û werin weşanxaneyên xwe bi tenê nehêlin.