gunehkarî me ez
mîna tîpên li ser enîya qaxizê
“Jiyîn gunehkariyeke ontolojîk e,” dibêje, çîroka nenivîsî ya giyaneweran.
Nayê bîra min. Min kengî xwend ev çîroka nenivîsî? Nizanim. Nexwe çima ew qas tişt di bîra min de ne û her gotin qala çîrokên hanê dikin?
Baş tê bîra min, wekî wan çîrokên ku dêya min her roj ji Xwedê re digot, min jî çîroka xwe ya ewil ji dêya xwe re dixwend – rojê pênc caran. Çîrokên dêya min bi Xwedê dest pê dikirin, çîroka min jî bi dêya min. Çi cara çîro-kek dêya min diqediya, dêya min rûpelê secadeyê wer-digerand û min dest bi xwendina çîroka xwe ya ewil dikir ji dêya xwe re: Tu û Şehrezad çîrokbêjên ewil in, Xwedê û secade jî bêdengên ewil.
Roja ez ji şûşeya bavê xwe rijiyam, xalîçeya dêya min sor bû bi xwî û xisletê min. Dêya min qet nehat nivîsîn û min qet dev ji xwendina wê berneda. Loma çi cara çîrokek nenivîsî dixwînim, xwendin sor dibe wekî ranên dêya min.
Gunehkarî me ez, mîna tîpên li ser enîya qaxizê
Sofiyan masûmiyet kirine kiras ji diayên xwe re
Min jî gunehkarî kiriye deq li eniya tazîbûna xwe
Ne masûmiyeteke min heye ez wê bihefidînim, ne gu-nehekî min ê veşarî heye ez jê fedî bikim. Bi mîlyaran derpî hene li dinyayê, lê ez di derpiyekî de jî nîn im.
Hişê min ji sefera Atlantîka edebiyatê vedigere. Westi-yayî me wekî bişkokên derbxwarî yên li ser maseya min.
Destê min ji ser berga kitêbê radibe, Lugones ji bin zilma destê min xelas dibe – întixara wî hîn jî nefesê dide û distîne li ser bergê.
Roja Leopoldo Lugones întixar kir, çavên Borges tenê di xew de didîtin û hîn kitêbên min ji tirsa neviya min xwe ji refikan neavêtibûn xwarê.
Borges çû, lê ez hîn jî nebûme şair. Kevirekî rêwî me, bi lotik dibezim li ser avê – mîna zarokekî Xwedê ew ji pêxîla xwe avêtibe.
Ew zarokê hîn kitêba di serê xwe de nenivîsiye dibêje, Roja nivîs biweste tu yê rawest î.
Ne nivîs diweste, ne ez radiwestim. Xwedê ez ji pêxîla xwe avêtime û pêxîla nivîsê tijî bûye bi min.
Nivîs dibêje, Ocean Vuong û Seyitxan Komurcu ji bo şiîra dinyayê xelat in û ji bo xwe jî ceza.
Her du jî penaberên ziman û şêwazê ne, her du jî zi-man û şêwaza xwe ne. Yek li parzemîna dinyayê Wîet-nameke leglegal, yek li dinyaya zemên Kurdistaneke îlegal.
Netewe û welatê wan pev diguherim; Ocean Vuong dibe gaybûneke qedexe, Seyitxan Komurcu dibe Leo-nard Cohenekî hergele.
Serê sibê xew ji deriyê hişê min derket çû, şiyarî hat lihêf ji ser min avêt. Min dî şiîra Mê ya kurdî ketiye me-nopozê û ya Nêr ketiye antropozê di nava nivînê min de. Min lihêf pê werkir, da bêhna fanteziyên mirî neçe roja di nava gulên perdê de niviyayî.
Rabûm çûm pêjgehê, min makîna qehwê şixuland, ze-man û zemînê zinê kirin di zimanê keliyayî de.
Aha wê hingê tingînî ji zinarê serê min hat:
Tu nabê pîçên zemên û zemînê wê rabin ji nû ve şiîrê bikin kiras ji zimên re.
Kitêbên porê wan neweşiyayî û gotinên gurînebûyî dibêjin, Hemû pîç ewladên Kovan in.
Dibêjim, Bêbavekî nebav im ez. Loma ewladên min gişk pîç in li vê dinyaya spî ya bûye mêtîngeha tîpan-
gotin nebin ewrê baranê
porê kitêbê wê biweşe destê min
û gotin ê gurrî bibin-
Porrê min weşiyaye û porê hişê min şîn hatiye. Ji bo kitêbên min jî wekî serê min ne gurî bin, ez gotinan di-kim por ji kitêbên xwe re.
Û rojekê wexta çûna min ê bê. Ez ê herim, gotinên min ê bi hişê rexnegirên ne ji neteweya min ve şîn bên û zi-manê min ê êdî ne gurî be li ser palgeha kûafora din-yayê.
.jpg)
