Îhsan Bîrgul

Helbestvanê mezin seydayê Cigerxwîn di helbesteke xwe de wiha dibêje "ezê bêjim, hûn nexiyidin" 

L.Gleîn ji bo rewşenbîran vê gotinê dibêje "nîvrewşenbîr ji nezanan xeteretir in" 

Kêmasî û şaşiya me ya herî mezin ew bû/ ew e; kî pirtûkekî dinivîse û çend helbestan dixwîne, em wan rewşenbîr dihesibînin û bi çavên zanayan li wan dinihêrin. 

Helbet cihê nivîskar û rewşenbîrên kurd yên objektîf û xwedîwijdan cuda ye û yê her cuda be jî. Gotinê wana ya xwedîqîmet be.. 

Ji ber ku me her nivîskar rewşenbîr hesab kir, em îro cêra wê dikişînin. Me ceh reşand lê dixwazin ku genim biçinin. Diviyabû rewşenbîrên me tewreke wijdanî û bêalî rê bidana pêşiya gel û tevgerên siyasî. Lê îro ji bilî çend kesan yên herî zêde nakokiyan gur û kûr dikin "rewşenbîr" û "nivîskar"in. 

Hema em bêjin her nivîskarek bûye berdevkê partiyekî. Bêguman di dilê her nivîskarî de partî û hizbek siyasî heye. Ev jî normal e. Lê divê berî wê berjewendî û heysiyeta netewî bê raçevkirin. Rast e divê hemû sazî û 

dezgehên siyasî bên rexnekirin lê bi kîjan zimanî? 

Sed mixabin hejmareke xurt ya nivîskarên kurd yên kurdînûs tenê di wexta rexneya tevgera azadiyê de rewşenbîriya wan tê bîra wan û şûr simbêlên wan nabire. Jixwe zimanê wan ne yê rexneyê ye. Û rasterast didin dijûn û çêran. 

Ecêbeke giran e piraniya van kesan xwe wekî Kurdistanî û bêalî pênase dikin. Lê dema gotin û kirin ne yek be, ev jî bi xwe re nexweşiyan heta biborin durûtiyê tîne... 

Şifa Gerdî û Nûjiyan Erhan; du rojnamegerê kurd yên jin. Herdu jî li ser karê xwe şehîd ketin. Yek xebatkara televîzyona Rûdawê bû yek jî ya Ajansa Nûçeyan a Firatê. Ez nakevim nav meseleya kî kuştin, çima kuştin. Ew 

mijareke din e... 

Meseleya me helwesta nivîskarên kurd ya li hemberî van şehadetan e. Yên hefteyekî şîna Şifayê kirin Nûjiyan nedîtin û qet nekirin behs jî. Gelo kurdistanîbûn û bêalîtî ev be partîzanî kîjan e.? 

Ev mînak tena serê xwe halê "rewşenbîrên" kurd yên têdeyî radixe ber çavan. 

Zêde dirêjkirin ne hewce ye. Eger ev "zanayên" me bin, ka nezan kîjan in...? 

**

Nivîsên Îhsan Bîrgul ên berê di Diyarnameyê de hatine weşandin:

- Îro her kes vegeriya ser eslê xwe! 

- Şengal û parastina kurdên êzîdî