___Bahar Alîkan___

Li derve baranek hurik hurik dibare. Belkî ez aniha ew baran im. Mehek din xelas, yeka din hat. Stêrk di rojekê de guherî, rengê ezmên guherî, paşê rengê pelan guherî. Kesk bû; lê niha zer e û ji nişke ve bi şev sor bû û carinan jî qehweyî bû. Kolan tijî pelên ketî ne.
Ez li ser kursiyê rûniştim û qehweyek di destê min de ye li barana li derveyê temaşe dikim. Derve bêdeng e, ne dengê çûkan ne jî dengên wesayîtan ne dengê mirovan. Tenê dengê baranê... Bi rastî di hundirê min de jî, baran dibare, ez bi êş, kêfxweşî, berpirsiyarî, hêrs dibim û hesabê xwe digirim. Yanî ez û baran, çend şevan em giriyan.
Berpirsiyariya min kengê bi dawî bû? Çima ez her gavê xwe berpirsiyar dibînim? Ne sûcê min bû û ne jî, min hilbijartibû ku di nav mirovên fesad de bijîm. Ne hewce ye ku ez lêborîna xwe ji kesî bixwazim. Ez li wir sekinîm heta ku ez rastî tundiyê hatim. Ji ber vê yekê, derewkarê ku jê re tê gotin evîn li benda lêborînê ye? Tu ji min re bibersivîne, erê, bike! Te çima bêgunehiya min dizî? Tu çima evîna min û dilê min paşguh dikî? Çima te ez bi şev bêxew hiştim? Tu ne bêsûc î... Her kes sûcdar e, lê her kes beraat kir, ez hatim mehkûmkirin...
Hema li derve baraneke xweş dibare, ez qehweyê vedixwim, min pirtûka xwe ya neqediyayî hilda. Li cihê ku ez lê mabûm digerim. Li naverastê pelekî ziwa bû, min ew dît.
Niha çavê min li pirtûkê ye û rêz bi rêz dixwînim, li derve ji nişkê ve qêrînan dibihîzim. Bi çi dikenin, çima gazincan dikin? Bi dengekî bilind hewil didin ku meselê çareser bikin. Qet eleqedar nabe, tu eleqeya min bi şer, gotin û pêşandanên sexte tune ye. Ma ne ew in yên ku ez bi vî awayî çêkirim? Her yek ji wan sûcdar e, ez ji we re dibêjim, hemû şerên ku min ji bo wan kir, pûç bûn, dê û bavê min pûç bûn, dostaniya min, pismamê min, mamê min û her tişt pûç bû, vala bû ku ez ketim nava evîn û hezkirinê.
Ez dihêlim ku her kes ji min re bêje xweperest, qure û bêje ku tu mehkûmî tenêbûnê yî! Bila bêjin ku ez ne yê kal im, ez ew qas guherîme ku êdî nikarim xwe nas bikim. Ez tenê bi xwezayê re diaxivim, bi tena serê xwe dixebitim, bi xwe têr im, bi serê xwe diaxivim. Ma mirov hertim ceza herî mezin nade xwe? Ez westiyam ku her carê xwe bi cezayên giran dadbar bikim? Cîhana min bi tena serê xwe dijî.
Niha li derve baraneke hûr hûr dibare, ez qehweyek germ, ji qurtêk vedixwim û bi dengê baranê dest bi xwendina Hespê Şeytên dikim. Di nav van peyvan de diçim û têm: Carinan ez dibim ew zarokên piçûk, ez tê de winda dibim. Geh dikenim geh digirîm. Dema pirtûkê dixwînim, meraq dikim. Çîroka Xalê Pito, tenêtiyê bi min dide hîskirin. Wî kujerî tişta anîbû serê jin û lawikê wî. Mirinên şilfitazî dibîbim. Lehengên zarok; Genîko min ji kenan dikuje.
Nivîskar jî wekî min dikeniya û dikeniya. Gava ku wî dinivîsî, rûpel ji çavên wî şil bûn? Dû re got: "Ax vana ku min nivîsand, çima ez bê sedem digirîm û ev ken ji ku hat û cixareyek pêxist." An jî Hespê Şeytên ji bo wî pirtûkek normal û asayî bû? Wê demê ewê çima binivîsanda? Belkî zarok bi xwe bû? Ew jî mîna min, belkî niha guh dide dengê barana ku ji derve tê û gotara min dixwîne, li hindur dikene û difikire. Çawa texmîn kiriye, belkî cixareyekê pêxistiye, kî dizane...
Belê, rojek dirêj dibare. Dema ku ez pirtûkê dixwînim, carinan ez nikarim li Dîlokê ku ji îlonê ve li ser maseyê mêze bikim, dibêje û li wê dinêre, paşê vedigere ser pirtûka di destê min de. Dû re, di bin barana ku li ser cadeyê dibariya, di kêliya dawî de pelek ji darê ket, ji nişke ve min nekarî xwe li wê mêze bikim. Çima ketibû wê derê?
Min dîsa ji qehweya xwe vexwar û xwendina xwe ji cihê ku lê hiştibû berdewam kir, lê dîsa jî hişê min li ser wê pelê mabû ku min tiştek dixwend qehwe û komek gulên îlonê li ser maseya li ber min, û di destê min de pirtûka ku min cara dawî xwend.
Ode dest bi giraniya xwe kir, min sîwanek kirî ku min dixwest xwe bavêjim derve û ez li derve me, baran bê rawestan dibare, daristana li dora min baranê xweş pêşwazî dike, min cixareyek girt destê xwe û sivikek ji kesê ku min di deqeya dawî de dît. Tevahiya kuçeyê niha ya min e, kolan tijî pel in, hemû rengîn in, her çendî heta mehekê hemû kesk bûn, niha jî bi rengê zer, sor û qehweyî hatine boyaxkirin. Mîna ku di şevekê de, evîndarê xwe winda kir, hemû hêviya xwe winda kir, winda bû, şewitî, wekî min birînên kûr kişandin û di dawiyê de êdî nekarî li ber xwe bide û ji cîhê ku difikire ewleyê derket. Ez naxwazim wî wisa bi tenê bihêlim, min ew hêdîka, bêyî ku ez biêşînim, di destekî de cixare û pelek, di destê din de jî sîwanek qediya, ez çûm hundir pel li ser masê.
Ez xwendina Hespê Şeytên berdewam dikim ji ber ku hîn neqediyaye, ne pirtûk qediyaye, ne baran qediyaye, ne jî qehwe...  Niha em pênc kes in: ez, komek gulên ku min di meha îlonê de kirîn, qehweya xwe, pirtûka min û di dawiyê de jî pelê ku evîna xwe winda kir. Û meha îlonê jî bi dawî bû. Lê ev ma di hişê min de. "Porê te wekî pelên payîzê dihejiya."
 
***Kadîr Stêra, Hespê Şeytên, Weşanên Aryenê Çapa yekê, 2018 
 

**

Nivîsa Bahar Alîkan a ku berê di Diyarnameyê de hatiye weşandin:

- Rêwiyên Mirinê