yeqîn h.

Nimêja înê qulibî bû. Berê êvarê bû. Pê da ber deriyê goristanê. Dinya lê dewx û doş bû. Qasekî wisa ma. Pişt re da xwe, lê gavan mecal nedayê. Ling pê ve ranebûn. Xwîn tê’d neliviya. Ma sar û tevizî. Cixareyekê wisa ma, gûn hebekî lê weriya bi şûn de, lêv hewikan ji ser hev rabûn û peliyan:
“Sersebebino lawo... vê roja malûm hûn li deriyan bigerin! Hûn miradan nebînin, rê û dirb li we bigere, ro û ronahî li we hilneyê. Nan û avên we, nav û nîşanên we, heta bi heft bavan neşûştî ji dinyayê hilê, mistek ax jî nebe para we, mistek ax... firek av jî, hûn tilaqî herin, tilaqî tilaqî tilaqî... bê qur’an û bê telqîn... ne îman hevalê we be ne dîn... hêviya min ji xwedayê ‘ezîm...”
Li hêla rastê nêrî gorek, li hêla çepê nêrî gorek... du law, du berx û axek! De ka wê dia ji kîjanî re bikira, an jî nifir li kîjanî? Yek kezeb bûn. Her du jî yek kezeb. Du hêsir, ji kanîkên çavan bi ser her du hinarkan de herikî, bi erjengî deng pê ket: 
“De lawo de lawooo... Kaabîlo belawo, eskerkê romareşawooo, lawo tîra Kerbelawooo, nêçîrvanê birawooo, hey liv tê negeriyawooo, na na wele liv tê geriyawooo, bû gur û qesasê birawooo, dest di xwîna bira geriyawooo, kêra gewriya berxawooo lawooo... ihî ihî ihîîî... ihî ihî ihîîî...
De lawo de lawooo… ne berf bû ne sibatooo, bêsebro bêtebatooo, ne tako hey ne katooo, ne zinaro ne latooo, biçûko çû gaziya welatooo, bêneqebî bi ser de hatooo, lawo tariyo li me hilatooo, berda dilo ev pêt û ev şewatooo… ihî ihî ihîîî... ihî ihî ihîîî... ihî ihî ihîîî...”
 
Di ciyê cî de, mîna pelekî ji darê weşiya.
...

ezyeqin@hotmail.com