Mi xo mabênê serranê 1978-79 de mîyanê nuştiş-wendiş û edebîyatê kurdan de dî. Ez ê wextan Silîvan de ciwîyêne. Kadroyê kovara Tîrejî zî Silîvan de bi. Ez û no kadro ma têreyde mîyanê yew sîyasetê kurdan de mucadele kerdêne. Ez her çiqas ke mîyanê nê dormeyî de bîya zî mi hendêke piştî nêdayêne xebata ziwanî. Û tayê çîyê şenikî û pratîkî ra vişêr havila mi nêrasayênê na xebata ziwan û kulturî û na kovare.
No kadro ge-ge ma çend kesan ardêne têrey û hetê wendiş û nuştişî de ma heşar kerdêne û bi wendişê şiîranê kurdkî û bi vatişê estanikan ajîte kerdêne. Hema zî vengê wendişê şiîranê Muhterem Biçîmlîyî ha goşanê mi de.
Her çiqas no kombîyayîş bi plan û bi program yew komxebata perwerdeyê ziwanî nêbî zî la seke mi va feydeyê xo ma rê bibi. O wext karê wendiş û niştişê kurdkî nezerê dewlete de karê afyonî ra, karê qaçaxîya sîlehan ra zafêr karê sûcî bi. Na xebate zî xebatêka îlegal bî! Xebata “Teror”î bî!
Ez nêwazena na mesela dergûdila binusî, la meselayê ke benê mewzûyê vîrardişî gereka êdî bibê mewzûyê edebîyatî û bêrê nuştiş. Ewro zî gama ke ez bi kurdkî wanena û qasî ke mi ra yeno gama ke ez nusnena yê rojî yenê mi vîr.
Ez bi xo ge-ge ê rojan û nê rojan bêhemdê xo dana têver. Wexto ke xebata ziwanî yê wextan yena mi vîr ez cayê xo de recefîyena û kezebkizir û zerezîz bena! A xebata sade û samîmî, a xebata zerrî ra, a xebata sey şitê maye saf û panke, a xebata bê şan û bê şuhrete! Hey gidî dinya, hey!
Dima tofanê Dîyesê Êlûle ame. No dîyesê Êlûle cade bi hewrêko sîya û seranserê welatê ma girewt! Belkî şima zî şahidê nê rojanê! Eke şima şahid nîyê zî miheqeq şima nê rojan wendo yan zî şima estaneka “Dîyesê Êlûlî” cayêk ra şawit o. Şima zanê yê rojî çendêk tarî bî, çendêk bi derd û kulî bî, çendêk kul û qotîkî bî, çendêk giranî bî; rojê hefs û zîndanan, rojê îşkenceyan bî. Ê rojî, rojê varayîşê adirî bî!
Dima, îdarekarê Dîyesê Êlûlî çeplê zaf kesan girewt û warê xo ra şeqênê warêko bîn! Rojî, aşmî, serrî bi nê kulûqotan sey royanê Dîjle û Firatî bêveng herekîyay û şîy.
Badê, mîyan ra hema-hema nêzdî vîst serrî şî. No şîyayîş sey vatiş û nuştişî wina asan nêbi. Hewro sîya û tarî ge bîne rey gurêne, ge bîne varan sey şitê çijê bizan cor ra ameyne, ge bîne tofan, ge bîne hezaz, ge bîne puk, bîne yew xezeb. Rojî, bîne kor çîyêk nêasêne, rojî bîne lal çîyêk nêvajîyêne...
Yew roje, mîyanê nê rojanê kor û lalan de verê mi kewt Edene. Xora o wext ez Dortyola Hatayî de bîya. Ez Edene de şîya yew dikanê kitabroşî ver. Hewayê nê dikanê kitabroşî sey welatê ma kor û lal bi. Tesîrê hewrî nê dikanî ra zî hîs bîne. Kitabroş bi xo melûl bi. Kitabî zî refan de melûl-melûl hîs bîne. Heme tofanê welatê kurdan mîyanê nê dikanê qecekî de asêne. Çunke nê heme kitabî, kitabê kurdan bî! Pêro zî bi ziwanê kurdkî nusîyabî!
Mi ke nê kitaban şa pê, ez rastê kovara Vateyî ameya. Êdî o çîyêko ez gêraynê ci mi dî bi!
A roje, mi xo newe ra mîyanê xebata Tîrêjî de hîs kerd. Mi o dikan de çendêk kitabê kirmanckî û ferhengê kirmanckî dî mi heme herînay. Û mi çend hûmarê kovara Vateyî dî mi înan zî herîna. Êdî mi newe ra dest bi wendiş û nuştişê kirdkî kerd. Newe ra…
La verê ke ez dest bi xebata ziwanî bikerî mi yew soz da xo. Mi o sozê xo hetanî ewro nêşikito û ezê nêşiknî zî.
“Ez bê kirmanckî/zazakî bi ziwanêko bîn nênusena!” A roje û na roje mi hema bê kirmanckî bi ziwanêko bîn nênuşto.
.jpg)
