.jpg)
Dema meriv li ber kompîtur rûdine û dixwaze nivîsekê lêbike, ji ber bûyerên li ser vê xakê diqewimin, ku ji serê nivîsê heya binê wê diajoyî dinêrî qewmîneke nû rû da, nivîsa te li ser mijarekê nivîsî ji dema rojekê jî kintir, belkî di kêliyekê de hikmê xwe winda kir.
Yanê kêliyek heta kêliya din bûyereke din qewmîneke din di xwe de dihêwirîne û nivîsa te nivîsî bi rojaneya xwe ve bi rojeva xwe ve pûç û vala ma.
Ji mêj ve dixwazim li ser vê babetê binivîsim, lê belê, wekî hûn dijîn, dizanin û haya me tevan jê heye li xaka em lê dijîn, li vê erdnîgariya pir fireh û pir rengîn û pir neçar (!) tiştên lê diqewimin her kêlî bi trajediyekê, êşekê û sosretekê nedî-nebîstî pêşkeşî me dike.
Ji loma jî, min bi dehan serenav lê kirin û kêliyek din min ew jê bir û berê xwe da yeka din, lê…?
Meriv divê jê re navekî bibîne, ji tiştên li vê axê çê dibin, rû didin, serobin bûnên em dijîn re navek divê; gelo em bêjin ‘sed salê carekê’ nebe navekî rastir?
Lê belê, ji bo kê û çawa ‘sed salê carekê’?
Dema meriv li qewmînên li Rojhilata Navrast a ku civakên wê hê ewrîma xwe bi serî nekirî çê dibin dinêre, ya rastî tiştekî sosret û nû nîn e! Çimkî rûpelên pirtûka dîrokê şanî me daye, ku bi hezaran salan vir ve li ser vî parçeyê xaka cîhanê ew tişt bê navber rû didin.
Berî vê bi hezaran salan jî bajar wêran kirine, şewitandine, berî vê bi hezaran salan bi sed hezaran mirov qefle qefle koçber bûne, mirine, kuştine û ya îro dibe, bes nimûneyên wan ên modern in (!)
Ji sed salê carekê qesta min ne ragihandina çeteleya tragediyên ku li ser vê xakê hatine jiyîn û di qeydên dîrokî de nivîsî ne, mexseda min ji sed salê carekê, kurd in.
Çi ku, ji bo hemû olên ji vê xakê zîl dayî, çi ku ji bo hemû bîrdoziyan, ji bo hemû nijadan, ji bo hemû dûgelan û hwd. sed salek dîrokî çêbûye, çi ku sed saleke bi derengî ketibe jî, gelo ev sed sal qey wê nebe sed sala kurdan!?
Derewçînê pêşiyan im, wan gotiye; ‘ker bi kertiya xwe, du caran cihê bi herî re derbas nabe’
Dema meriv li rûdanên berî vê ji 25 salan, ji Şerê Kendavê ve heta niha lidar in dinêre, siyaset û helkeftên pêk tên dinirxîne, dibîne nexşeyên ku Sykes-Pîkotî xêz kirî tên çirandin, pê re pê re yên nû tên xêzkirin û derfetên ku ‘serdem’ rewşa nû pêşkeş dike dimeyzîne, meriv dibêje ger kurd hinekî daxilî cîhana globel bibin û yekîtiyeke netewî ya siyasî pêk bînin, ew ê hem tola Lozana ku çend pûştên li dora masayekê rûniştibûn hilînin, hem planên dagirker û neyarên xwe têk bibin, hem di qewmînên rûxandinan de xisara civak bibîne kêmtir bikin û hem jî, bi destên xwe dê sed sala xwe ya li pêş e rizgar bikin, çarenûsa xwe (federalîzm, xweserî, yan dewleta serbixwe, lê bes, bila mala xwe bi destê xwe ne xirakirine be) ya girîn statû ye, wê bidest bixin û bixin bin ewlehiyeke têkûz.
Diya min a rehmetî digo, ‘di temenê meriv de qismetê meriv sê caran li deriyê meriv dide, eger derî vekî yê te ye, na, ger ji xewa giran hişyar nebî, diçe û hew vedigere’
.jpg)
.jpg)
