Zeman, wextekî ber penî bû. Dinyayê hilm û gurma xwe mêtibû. Erdê rika xwe rêtibû. Esmanî kerba xwe pahtibû. Avê çaviyên xwe miçandibûn, deriyên xwe dadabûn, reh û rîşalên xwe kişandibûn.
Wê hingê, agir bi canê çiyê ketibû. Sîberên pan ên wî çiyayî ku xelkê dê di nivîştên xwe yên qedîm de li ser kêlan navê “Êdurû” –Eiduru- lê bikira –belkî agir jê pijiqîbû lewra bi navê “adirû” gazî kiribinê û teyrê Êdurû bi dilqê Sîmirxekê di zikê wê de hêlînek ji xwe re çêkiribe û kengî tarîtî serî ji ronahiyê bistîne ew jî vereşe ser û hêrsa xwe di “adirê” xwe de bide der- bi ser kuxînîya hinavên wî de ketibûn tayê û dûkêleke reş ji kezeba wî dida der. Hinavên wî bi janeke giran ketibûn. Êlinc dihatinê. Qolinca wî hatibû ber. Tayeke sarogerm hemû rehên laşê wî qurmiçandibûn. Çiyayê Eidurû dikira ji tayê bimire, dikira ji kulê biteqe, dikira ji qehrê bihincire, dikira ji kerbê biçirre.. Bibe robareke sor û dinyayê bixwe. Hêrsa çiya bi ser guhên erdê re avêtibû der.
Wê hingê, li wan pesaran, wan warên ku hê tu zanistê pênase nekiriye bê ka çi celeb zindewar lê diêwirîn, çi xudan ruhan hêlîn û malên xwe lê danîbûn, dîsa bayekî sor, hemû kerb û rika kezebên çiyê dida gel xwe û bi ser wan de diweşand.
Agir dîsa gunehên herî mezin dişûştin û li ku derê diket “pak” dikir. Agir, pakî bû di ferhenga Êdurû de. Lewra wî “ê-du-rû” hebûn. Her du rûyên wî bi ser hev de xul dibûn. Sîberên wan bi ser her de dişkestin lê tu carê destên wan nedigihîştin hev. Du çel bûn di miqabilî hev de raçikilî. Mîna du dildaran nedibûn pêlek ar û di mesîla hev de dihewiyan, ne jî dibûn du pihêtên agirî û diketin kevçika hev û li ber paniya dilê hev ditebitîyan. Bêsekn û tebat bûn tim, misêwa misêwa dikir guveguv û nav li xwe didan, ji hinava xwe dixwirîn, nirrîna şêrekî ji hinavên wan bilind dibû timî tim.. Di ber hev de bûn, ne ji bendewariya hev diwestiyan ne jî ji çaverêkirina hev bêzar dibûn, ne jî ji didara hev têr dibûn. Bayên xwe tim hê dikirin pesarên hev, mija hev bêhn dikirin tim, bi bêhna hev sermest bûn daîm lê tu carê destê wan nedigihîşte hev. Du çiya bûn, xwedanên sîperên pan, xwedan newalên kûr, di ber de gir û kepez, kurr û kirrên serîbimêj, di gopitkên hev de aş dikirin bager û bahozên xwe.. Niha, wî dangî zemanî, li wî zemanê berpenî, xwe di hev radikêşan û xwe bi agirî dişûşt. Ew her du rûyên Eidurû, li hev diçiriqîn.
Kê dizanî belkî her ji hingê ve zindiyên xudan aqil, rêya koçberiyeke dûvedirêj dabin ber xwe, çûk û balindeyan per û baskên xwe vedabin û dû rêgeha rêya kadizan çûbin ser mêşe û bîşeyên dûrtir, li hêlînên dûr lûsiyabin ji xwe re.. kî dizane, belkî jî hinan xwe li ker û laliyê danîbe, xemsarî kiribe û gotibe, ev çiya, ewrekî gurgurî, seyekî hewhewî, zilamekî qurquro wêvetir tu rîxek nîn e, dê bike xurexur lê nake guregur.. û mabe benda vereşîna çiyê ya bi rik û kîn.. Belkî wan xwe spartibe wî dengê hêmin ê naxê xwe ku tim bawerî bi “silametiyê” tîne û tim dibêje, “ma dê çi bibe? Na na.. çi tişt nabe. Çu lê nayêt.. baristan be çu lê nayê” lê ew rûyê “Ê-du-rû” yê dîtir, ku wan qet nas nedikir, rûbirûyî wan hatibû û nîşanî wan dabû ka kî berx e kî beran! Wekî gotî, “em di jiyanekê ketine ku her tişt bi kerê ve mayî; dinyayek ji zeman û jîngeha xwe bizdiyayî û hêvî nîvçe û bikerêvemayî.. Bikerêveman bû deqeke zil li ser eniya wê, pijikî nav ker û pirtikên Ê-du-rû; bi kerê ve man herdu rûyên Ê-du-rû.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
